Zaczyna się od jednej małej rzeczy. Potem dochodzi druga, trzecia, czwarta... Cała lawina drobnych, złośliwych zdarzeń, które idealnie nakładają się na siebie, jakby uknuły przeciwko Tobie spisek. Sprzęt odmawia współpracy, kawa ląduje nie tam, gdzie trzeba, czas ucieka, a Ty jesteś totalnie spóźniona.

Stoisz w środku tego chaosu, wytrącona z równowagi, i czujesz się dokładnie jak ten mały, śmiertelnie obrażony na cały Wszechświat grzybek. Masz ochotę skrzyżować ręce, usiąść pod najbliższym krzakiem i rzucić w przestrzeń to soczyste: Zawsze, no zawsze kuwa coś!*

Znacie to? Na pewno znacie.

Ale kiedy opadną pierwsze emocje, przychodzi ten moment. Moment, w którym zauważasz, że to legendarne „coś”... to jest po prostu Tao codzienności. Życie w swojej najbardziej nieoszlifowanej, surowej formie.

Ostatnio naprawdę zrozumiałam, że właśnie w tych momentach, kiedy wszystko idzie absolutnie „nie tak jak chciałam”, dzieje się coś o wiele większego. Kiedy plany się sypią, pęka ta idealna rama, którą sobie narzuciliśmy na dany dzień.
I czasem dobrze się wku*wić i puścić emocje - bo może były nagromadzone w Ciele.
I tak naprawde wtedy ta wylana kawa - to pomoc Wszechświata w Oczyszczeniu... :)

Bo czasem to, co wygląda jak błąd, złośliwość losu, albo impuls, którego mogłam „uniknąć”, okazuje się bramą do... no właśnie.
Do uważności. Innym razem do puszczenia kontroli.
Ale zawsze - Do samego Siebie.